Ezaguna zaigu Goyak koadro bati alegeraki ipini zion izenburua: “Arrazoimenaren ametsak munstroak ditu sortzen”. Esaldia ifrentzura ipini daiteke eta esan: “Arrazoimenaren munstroak ameskeriak ditu sortzen”. Ez dut uste alde handia dagoenik bi esaldien artean, ameskeria munstro izan daiteke; eta munstroa eldarnio, edo ameskeria. Goyaren koadroak, bere bortitzean, malenkonia dakar, malenkonia iheslari eta arina. Munstroak airean dabiltza, jira batera eta buelta bestera. Ez da egia izango utopiagile guztien munstroak bizirik daudenik gaur egun gure artean; baina gezurra da halako munstroak sorrarazi dituen arrazoimena lo dagoela.

Badira zenbait une, garrantzitsuak izan direnak, literaturan ez ezik baita bizitzan ere. Haiek gabe, literaturak, seguru asko, eta bizitzak, zer esanik ez, bestelako ibilbidea hartuko zuketen, batez ere guretzat, bai literaturan eta bai bizitzan ere hasiberri garenontzat (gaztetasuna horixe baita, behin eta berriro hasi; behin eta berriro, urteen zama maldan gora eraman eta gero beherakoan hutsik jaitsi, zamarik gabe, baina zamaturik, alegia zanpaturik).